Wstydzą się, że głosowali na Trzaskowskiego

Powody poparcia referendum są bardzo różne. Powtarzają się zarzuty dotyczące sposobu wydawania publicznych pieniędzy, przeciągających się inwestycji, polityki transportowej czy ograniczania przestrzeni dla samochodów.

Trwa zbiórka podpisów pod wnioskiem o referendum w sprawie odwołania prezydenta Rafała Trzaskowskiego i Rady m.st. Warszawy. Od 30 lipca każdego dnia w różnych częściach miasta pojawiają się wolontariusze Stołecznej Operacji Referendalnej – ze stolikiem, flagą i kartami do zbierania podpisów. Punkty i godziny zmieniają się w zależności od dostępności wolontariuszy, ale zbiórka trwa we wszystkich dzielnicach.

Kto i gdzie podpisuje się pod wnioskiem o referendum?

Po kilku tygodniach ożna już dostrzec pewne prawidłowości. To oczywiście obserwacje z punktów, a nie reprezentatywne badanie opinii publicznej. Najczęściej do stolików podchodzą osoby starsze, po 60. roku życia, oraz ludzie młodzi – do około 35 lat. Wyraźnie mniej jest osób w średnim wieku.

Ciekawa jest również geografia zbiórki. Dużego zainteresowania można było spodziewać się na Pradze-Północ czy Pradze-Południe. Zaskakuje jednak zainteresowanie referendum w dzielnicach uznawanych za znacznie bardziej przychylne obecnym władzom miasta. Tak jest chociażby w Wilanowie. Zdarzają się tam również osoby, które mówią wolontariuszom, że głosowały na Rafała Trzaskowskiego, a teraz się tego wstydzą i dziś chcą referendum.

Jeszcze ciekawsze jest to, że wielu mieszkańców nie trafia do punktów przypadkiem. Sami sprawdzają w internecie, gdzie danego dnia można złożyć podpis, i przychodzą specjalnie w tym celu. Wolontariusze opowiadają o sytuacjach, gdy po dotarciu na miejsce zastali już czekających na nich mieszkańców. Inni po podpisaniu wniosku zabierają puste karty, aby zebrać podpisy wśród rodziny, sąsiadów czy znajomych.

Powody poparcia referendum są bardzo różne

Przy stolikach odbywają się też setki rozmów o Warszawie. Powody poparcia referendum są bardzo różne. Powtarzają się zarzuty dotyczące:

►sposobu wydawania publicznych pieniędzy,

►przeciągających się inwestycji,

►polityki transportowej,

►ograniczania przestrzeni dla samochodów.

Mieszkańcy mówią m.in. o Strefie Czystego Transportu (SCT), która obejmuje znaczną część centrum Warszawy i stopniowo, w kolejnych etapach, wyklucza z niej starsze samochody niespełniające określonych norm emisji. Wielu mieszkańców nawet nie jest świadomych, że już za rok dotknie ich zakaz wjazdu do centrum, a w kolejnych latach ograniczenia będą dotyczyć coraz młodszych samochodów. Kontrowersje wzbudza temat wprowadzania stref Tempo 30, czyli obszarów, w których prędkość jest ograniczana do 30 km/h, często wraz ze zmianami organizacji ruchu. Strefa „uspokojonego” ruchu, a więc ograniczonego do 30 km/h obowiązuje już na osiedlu Zacisze na Targówku, gdzie mieszkańcy zarzucają władzom ignorowanie ich potrzeb i fasadowość konsultacji społecznych.

W obu przypadkach mieszkańcy Warszawy krytykują nie tylko same rozwiązania, ale przede wszystkim ich skalę, sposób wprowadzania i to, że ich głos nie jest uwzględniany w podejmowanych decyzjach.

Warszawiacy mówią o masowo likwidowanych miejscach parkingowych i zwężaniu ulic, które stają się problematyczne w przypadku konieczności dojazdu karetki i straży pożarnej, bo samochody nie mają jak ustąpić miejsca. Dodatkowo w wielu miejscach ustawione są wysokie krawężniki i słupki, które fizycznie ograniczają możliwość nawet awaryjnej „ucieczki” samochodu. Wraca temat obiecanych parkingów podziemnych – spośród 10 zapowiadanych przez Rafała Trzaskowskiego parkingów dotychczas zrealizowano jeden, pod placem Powstańców Warszawy. W dodatku jest to parking prywatny, a koszt abonamentu miesięcznie to 800 zł dla mieszkańca, co dla wielu staje się ceną zaporową. Często pada też przykład Sali Kongresowej, która pozostaje zamknięta od 12 lat, a jej ponowne otwarcie jest obecnie przewidywane na 2028 rok (budowa całego PKiN trwała 3 lata). Koszt remontu sali kongresowej poszybował w górę aż 10-krotnie: z 45 mln do 470 mln zł.

Wspólny mianownik: poczucie braku wpływu na własne miasto

Z rozmów przy stolikach wyłania się najważniejszy wspólny mianownik: poczucie braku wpływu na własne miasto. Mieszkańcy czują się pomijani w decyzjach ratusza, uważają, że w swoim mieście są traktowani gorzej niż turyści.

Wiele zarzutów nie dotyczy nawet tego, czy konkretna zmiana jest dobra czy zła. Mieszkańcy mówią raczej: nikt nas nie słucha. Ich zdaniem konsultacje odbywają się zbyt późno, są słabo nagłaśniane i nie przekładają się na ostateczne decyzje. Dotyczy to organizacji ruchu, miejsc parkingowych, zmian na osiedlach czy zagospodarowania przestrzeni publicznej.

Do tego dochodzą bardzo przyziemne sprawy: hulajnogi pozostawiane na środku chodników, szybcy dostawcy poruszający się po drogach dla rowerów czy kolejne remonty utrudniające codzienne funkcjonowanie.

Referendum dla wielu podpisujących jest sposobem powiedzenia władzom Warszawy: to jest nasze miasto, które przestaje przypominać to, co znamy. Chcemy być słuchani i chcemy sami ocenić sposób, w jaki jest zarządzane.

Maciej Wilk, inicjator Stołecznej Operacji Referendalnej

»» Odwiedź wgospodarce.pl na GOOGLE NEWS, aby codziennie śledzić aktualne informacje*

»» O bieżących wydarzeniach w gospodarce i finansach czytaj tutaj:

Ceny gazu nas przygniotą

10 zł za litr diesla? To możliwe!

Wzrost bezrobocia o 24 proc.! Wielkie miasto w kryzysie

»»Załamanie zdolności kredytowej – oglądaj „Piątkę wGospodarce” w telewizji wPolsce24